مىدهد و براى اين منظور سوخت ونيروئى پايان ناپذير دراختيار او مى گذارد . به همين جهت اسلام نمى پذيرد كه - به هيچ روى - هدف هاى نسبى و مرحله اى را به جاى هدف مطلق قرار دهند . زيرا اين امر از تداوم حركت جلوگيرى مى نمايد و نمى گذارد كه در مرحله بعدى از هدف نسبى فراتر برويم . مثلا مسلمان در همان هنگام كه در شهر يا كشور خود - يا ميان فرزندان ملتش - در برابر ستم ايستادگى مى نمايد ولى اينست مر او را نسبت به ستم هاى ديگرى كه گردنكشان بر روى زمين مى كنند بى توجه نمى نمايد و برانداختن اين ستم ويژه را هدف آخرين و مطلق براى خود نمى انگارد زيرا چنين كارى - به صورت ضمنى - صحه نهادن بر ستم هائى است كه در گوشه و كنار جهان جريان دارد . مسلمان در برابر ستمى كه در محيط خود مى بيند از اين روى ايستادگى مى نمايد كه ستمى است از يك انسان درحق انسان ديگرى كه برادر اوست و همين يك عامل كافى است كه مسلمان وارد شود همان نقش عباده بن صامت را بازى كند كه - همراه برادرانش - از جزيرة العرب به راه افتاد تا برزگران ستمديده را در دورترين شهرهاى ايران آزاد كند . اخلاق در ساخت عقيدتى حكومت و آزاد كردن انسان از چسبيدگى به دنيا : برپا داشتن دادگرى و درستى و هموار كردن سختى ها بر خويش - براى يك سازندگى شايسته - ينازمند انگيزه هائى است كه از آگاهى اسنان به مسئوليت خويش و از احساس وضيفه سرچشمه