مى گيرد و اين انگيزه ها پيوسته با پرتگاهى روبرو است كه از پديد آمدن يا پرورش يافتن آن جلوگيرى مى نمايد و اين پرتگاه همان چسبندگى به دنيا و پيرايه هاى آن است و دلبستگى به زندگى بر روى اين زمين - به هر صورتى باشد - زيرا اين چسبندگى و دلبستگى در بسيارى از اوقات انسان را از حركت باز مى دارد و از سهيم شدن او در امر سازندگى شايسته ممانعت مىكند چون مشاركت در هرگونه سازندگى بزرگ همراه است به بسيارى كوشش ها گذشت ها فداكارى هاى گوناگون آزاديدن در راه انجام وظيفه و هموار كردن شجاعانه محروميتها برخويش به خاطر خوشبختى و آسايش جامعه انسانى . . . و كسى كه به پيرايه هاى جهان چسبيده و به شاخه هاى زندگى زمينى وابسته است نمى تواند از اين نعمت ها كم بها دست بكشد و از مقاصد ناچيز روزانه اش روى برتابد و به سوى مقصد بزرگ كه سازندگى است رو بياورد پس براى اين كه استعدادهاى هر فردى براى سازندگى بزرگ بسيج شود بايستى ساخت عقيدتى اى همراه با اخلاقى ويژه در كار باشد تا به هر فرد پرورشى دهد كه خود را نه بنده دنيا و مملوك نعمت هاى آن بلكه آقاى دنيا و مالك آن نعمت ها ببيند و چشمان خود را به سوى زندگى اى فراختر و غنى تر از زندگى زمينى بدوزد . و مطمئن باشد كه فدا كردن هر چيزى بر روى زمين آماده سازى است براى زيدگى ديگرى كه خدا براى بندگان پرهيزگارش قرار داده است . اين ساخت عقيدتى كه حكومت اسلامى داراى آن است در