به راستى يگانه هدفى كه حرارت و روشنائى را در وجود انسان پايدار مى دارد و پويائى تمدن را تضمين مىكند تا بشر بتواند به سير خود ادامه دهد ، همان هدفى است كه انسان پيوسته براى نزديك شدن به آن بكوشد و هر چه به آن نزديك شود ، كرانه هاى تازه و ديدگاه هاى كشف نشده اى در برابر چشمانش آشكار گردد كه شعله موجود در دل او را نيرومندتر سازد و بر توانائى و نشاط او در تكاپو و دگرگونسازى و آفرينندگى بيافزايد . اين جا نقش حكومت اسلامى مطرح مىشود كه « الله » راهدف و سر منزلى براى سير و مسير انسانيت قرار مىدهد و صفات و خوى هاى خدا را ، همچون نشانه هائى براى اين هدف بزرگ مى شمارد . دادگرى ، دانش ، توانائى ، نيرومندى ، مهربانى و بخشندگى بر روى هم تشكيل دهنده هدف مسيرى است كه اجتماع شايسته انسانى در پيش گرفته و هر يك گامى كه به اين هدف نزديك شود ، و هر اندازه از آن برايش محقق گردد ، ديدگاه هاى فراخ ترى در برابرش گشوده مىشود و آتش شوق و اراده او - براى پايدارى در راه - افزايش مى يابد زيرا انسان محدود نمى تواند به « الله » كه مطلق و نامتناهى است برسد ، ولى در راه خود به سوى او ، هر چه گام هاى بيشترى بردارد به جاهاى تازه اى راهنمائى مىشود و راه ، او را به افزودن بر كوشش خويش وا مى دارد : « و كسانى كه در راه ما مجاهده كردند ، البته ما راه هاى خود را بديشان خواهيم نمود . » « 1 » از اين جا برمى آيد كه انسان حكومت اسلامى ، كه در آغاز

--> ( 1 ) : وَ الَّذِينَ جاهَدُوا فِينا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنا .