گرايش به آسمان و نقش آن در سازندگى انسان اروپائى ، تفاوت بزرگى با انسان شرقى دارد ، زيرا انسان اروپائى به حكم سرشت خود پيوسته زمين را مى نگرد و نه آسمان را ، و حتى مسيحيت - دينى كه اين انسان از صدها سال پيش بدان گرويده - نتوانست بر گرايشى كه انسان اروپائى به زمين دارد چيرگى يابد ، بلكه به جاى آن كه نگاه او را به سوى آسمان بالا ببرد ، او بود كه توانست خداى مسيحيت را از آسمان به زمين بكشد و او را در يك پديده زمينى تجسم بخشد . كوشش هاى علم براى بررسى در بستگى انسان به حيوانات و تفسير انسانيت او بر بنياد شكل گرفتن و پديد آمدن آن از زمين و محيطى كه در آن زندگى مىكند ، و كوشش هاى علم براى تفسير كامل ساختمان انسان بر بنياد نيروهاى توليد كه نمايشگر زمين و امكانات موجود در آن هاست ، اين كوشش ها چيزى نيست مگر همچون كوششى كه براى فرود آوردن خدا از آسمان به زمين انجام مى گيرد . و هر چند شيوه ها و بر چسب هاى علمى يا افسانه اى كه در اين كوشش ها به چشم مى خورد متفاوت است باز هم دلالت بر عامل روحى واحدى دارد و از نظر اخلاقى ، مربوط مىشود به همان نگاه