شهر ، التزاماتى را كه داده اند مراعات نمى كنند و مردم شهر نيز شكايت ايشان را به نزد خليفه مى برند ، و خليفه به سردار فاتح خويش دستور مىدهد كه همراه با نمايندگان مردم منطقه ، در برابر قاضى حضور يابد تا در ميان ايشان به عدالت حكم شود ، و سپس نيز قاضى به سود مردم منطقه راى مىدهد و سپاه فاتح را ملزم مى سازد و محكوم شود و آن هم نه از سوى يك سازمان جهانى و تشكيلات بين المللى ، بلكه از سوى قوه قضائيه منسوب به همان دولتى كه اين سپاه منسوب به آن است ؟ رفتار دولت اسلام در صحنه بين المللى ، تجسمى است از اين سخن خداوند برتر : « اى كسانى كه ايمان آورده ايد ! در راه خدا پايدار و استوار ، و گواهان عدالت و حق و راستى باشيد ، و مبادا دشمنى شما با گروهى وادارتان كند كه دادگرى ننمائيد . دادگرى نمائيد كه از هر كارى به پرهيزگارى نزديك تر است ، و از خداوند پروا كنيد كه خداوند از آن چه انجام مى دهيد آگاه است . » « 1 » و شك نيست كه چون رفتار دولت اسلام در صحنه بين المللى همراه با اين روح باشد ، كار به آن جا مى انجامد كه روح انسانى در ميان جهانيان بيدار شود و مفاهيم دادگرى و درستى ، در آن جايگزين گردد و بر روى زمين براى همگان شدن در مسير حق و عدالت به تكان آيد .

--> ( 1 ) : يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُونُوا قَوَّامِينَ لِلَّهِ شُهَداءَ بِالْقِسْطِ وَ لا يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلى أَلَّا تَعْدِلُوا اعْدِلُوا هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوى وَ اتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ خَبِيرٌ بِما تَعْمَلُونَ