با هر چيزى كه خداوند به تو داده است بكوش - تا براى خانه آخرت - توشه اى فراهم آرى و بهره ات را از دنيا نيز فراموش مكن و چنان كه خواوند به تو نيكوئى نموده نيكوئى ، كن و در زمين در پى تبهكارى مباش كه خدا تبهكاران را دوست نمى دارد . « 1 » و در حديث آمده است : دنيايت را به آخرت خويش بفورش « 2 » تا هر دو را به چنگ آرى و در هر دو جا سود برى « 3 » و آخرت خود را به دنيا مفورش كه هر دو را زيان خواهى كرد . اسلام نظر خود درباره مقدمه و وسيله بودن دنيا را به صورت يك تصور ذهنى خشك و خالى رها نكرده بلكه آن را با رفتارى كه تحققش بخشد پيوند زده و خواسته است كه در سطح واقعيت هاى عينى پياده شود و با نعمت هاى جهان بر بنياد آن رفتار گردد .

--> ( 1 ) : وَ ابْتَغِ فِيما آتاكَ اللَّهُ الدَّارَ الْآخِرَةَ وَ لا تَنْسَ نَصِيبَكَ مِنَ الدُّنْيا وَ أَحْسِنْ كَما أَحْسَنَ اللَّهُ إِلَيْكَ وَ لا تَبْغِ الْفَسادَ فِي الْأَرْضِ إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْمُفْسِدِينَ . ( 2 ) : مقصود آن است كه هر جا ميان « سود » با « ارزش » يا « منفعت مادى » با « فضيلت و معنويت و انسانيت » برخوردى رو داد تو جانب سود و منفعت مادى را رها كن و طرف مقابل را بگير . ( مترجم ) ( 3 ) : چون سود و منفعت مادى نيز در صورتى ملحوظ مى ماند كه در راه دفاع از آن در برابر متجاوزان ، و براى جنگ با كسانى كه آن را از كف ما مى ربايند ، حاضر باشيم به فدا كردن هر گونه سودى تن دهيم و در اين مورد حتى از دست دادن زندگى و جان را نيز هم كه عالى ترين مظهر تكامل ماده است مهم نشماريم . و الا هر گاه از فقدان منافع و جنبه هاى مادى زندگى مان بترسيم ، نخستين نتيجه اش اين مىشود كه براى پرهيز از صدمات جانى ، به هيچ مبارزه نپردازيم ، و دشمن نيز كه مى بيند ما از بيم آسيب و گزند به ميدان نمى آئيم ، همه هستى مان را به يغما خواهد برد . ( مترجم )