اسلام تعبير عملى براى اين نظريه را آماده ساخته و پيامبر مى گويد : افزون طلبى ها شما را سرگرم كرد ، فرزند آدم مى گويد : دارائى من درائى من مگر تو از دارائى خود به جز آن چه را صدقه مى دهى و باقى اش مى گذارى يا آن را مى خورى و از بين مى برى يا مى پوشى و كهنه مى نمائى بهره ديگرى هم دارى ؟ پس هر انسانى كه به نظريه اسلام درباره دنيا ايمان دارد و آن را در رفتار خود مجسم مى نمايد حق دارد از نعمتهاى جهان برگيرد و به اندازه نياز خود از آن چه پاكيزه و شايسته است برخوردار گردد زيرا بنياد جهان براى پاسخگويى به نيازمندى ها نهاده شده - نه براى افزون طلبى و تل انبار كردن زر و سيم - و تا هنگامى كه هدف انسان بر او مشتبه نگردد توانائى او به گونه اى مستمر او را بر آن مى دارد كه - در راه خود به سوى پروردگارش و براى رسيدن به هدفش - تلاش و كوشش خود را دنبال كند . پس طبيعى است كه انسان نياز خود را از جهان بگيرد . و باقيمانده را براى هدف بزرگ خود قرار بدهد زيرا اگر بينش از نياز خود چيزى را نگاهداشت جهان كه بايد براى او وسيله باشد به شكل هدف او دگرگون مىشود و بدين گونه نقش شايسته اى را كه خود بايد بر روى زمين ايفا كند از دست مىدهد . و اين امر - در راه درازى كه در پيش دارد - نتايجى به بار مى آورد كه موجب كجروى هائى از هدف هاى راه هدايت مى گردد و رنگ -