اش ارزش قائل شده است . اگر دنيا را همچون هدفى تلقى نائيم كه با آخرت - يعنى با فعاليت سازندگى بزرگى كه آخرت مردم را به سوى آن مى خواند و تشويق مىكند . - ناسازگار باشد . در آن حال از شكل يك پرورشگاه درآمده و سرزمينى براى بازيگرى و تبهكارى مىشود . جز اين نيست كه زندگى دنيا بازيگرى است و سرگرمى و زيور و پيرايه و خودستائى با يكديگر و حرص در افزودن دارائى ها و فرزندان « 1 » و جلوه گر شده است براى مردمان دوستى خواستنى ها - از زبان و فرزندان و هميان هاى زر و سيم و اسب هاى با نشان نيكو و چارپايان و كشتزارها - اين است كالاى زندگى جهان و بازگشتگان نيكو نزد خداوند است . « 2 » ولى اگر دنيا را راهى براى رسيدن به آخرت تلقى كنيم يعنى آن را افزارى بدانيم كه انسان در سايه نيكوئى هايش هستى راستين خود و وابستگى اش به خداوند و كوشش پيوسته اش را براى نزدك شدن به مطلق و لايتنهاهى - در راه فعاليت هاى سازنده و آفرينشگر و نوآور - پرورش دهد آرى اگر از اين ديدگاه بزرگ بنگريم دنيا از صورت صحنه حرص زدن براى جمع ثروت و زياده روى در آن تبديل مىشود به ميدانى براى سازندگى شايسته و آفرينشگرى پيوسته :

--> ( 1 ) : اعْلَمُوا أَنَّمَا الْحَياةُ الدُّنْيا لَعِبٌ وَ لَهْوٌ وَ زِينَةٌ وَ تَفاخُرٌ بَيْنَكُمْ وَ تَكاثُرٌ فِي الْأَمْوالِ وَ الْأَوْلادِ ( 2 ) : زُيِّنَ لِلنَّاسِ حُبُّ الشَّهَواتِ مِنَ النِّساءِ وَ الْبَنِينَ وَ الْقَناطِيرِ الْمُقَنْطَرَةِ مِنَ الذَّهَبِ وَ الْفِضَّةِ وَ الْخَيْلِ الْمُسَوَّمَةِ وَ الْأَنْعامِ وَ الْحَرْثِ ذلِكَ مَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ اللَّهُ عِنْدَهُ حُسْنُ الْمَآبِ .