هر گاه سوره اى فرود آيد كه به خدا ايمان آوريد ، و با فرستادهء او به جهاد برويد ، مالداران ايشان از تو رخصت مىجويند و مىگويند : ما را بگذار تا با خانه نشينان ( ناتوان بر جنگ ) بمانيم ، حديث 1 - الإمام علي « ع » : ما بال من خالفكم أشدّ بصيرة في ضلالتهم ، و أبذل لما في أيديهم منكم ؟ ما ذاك إلَّا أنّكم ركنتم إلى الدّنيا فرضيتم بالضّيم ، و شححتم على الحطام ، و فرّطتم فيما فيه عزّكم و سعادتكم و قوّتكم على من بغى عليكم ، لا من ربّكم تستحيون فيما أمركم ، و لا لأنفسكم تنظرون ، و أنتم في كلّ يوم تضامون ، و لا تنتبهون من رقدتكم ، و لا ينقضي فتوركم . « 1 » امام على « ع » : چرا زيركى مخالفان شما در گمراهى خود و بخشندگى آنان از آنچه دارند ، بيش از شماست ؟ براى اينكه شما به دنيا دل سپرده‌ايد ، پس به ستم ديدن رضا داديد ، و بر مال دنيا حريص گشتيد ، و در پاسدارى از عزّت و سعادت و قدرت خويش ، در برابر دشمن ستمگر ، كوتاهى كرديد ؛ نه از پروردگارتان در ( عدم اجراى ) فرمانى كه به شما داده است شرم مىكنيد ، و نه نظرى به حال خود مىاندازيد ؛ همه روزه در معرض ستم قرار مىگيريد ، و از خواب خود بيدار نمىشويد ، و سستى شما به پايان نمىرسد . 2 - الإمام علي « ع » : قد أصبحتم في زمن لا يزداد الخير فيه إلَّا إدبارا ، و الشّرّ فيه إلَّا إقبالا . . . اضرب بطرفك حيث شئت من النّاس ، فهل تبصر إلَّا فقيرا يكابد

--> « 1 » « بحار » 73 / 104 .