مىكنند ، و اميد آگاهان و جوانان را در اصلاح جامعه و احقاق حقوق ضعفا و ناتوانان به يأس مبدّل مىسازند . بدانيد كه دين خدا بر بازوان مردم محروم و خونهاى ايشان بر سر پا ايستاده است « 1 » ؛ و بنا بر جوهر فطرى و طبيعت انسانى همگانى خود نمىتواند به هيچ وجه متّكى به متكاثران و مترفان باشد . آرى ، واقعيّت « دين خدا » و دين خالص بر اموال اين گروه بر پا نايستاده است ( * ( وَيا قَوْمِ ! لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْه مالًا ) * « 2 » - ( 1 ) اى مردم ، براى اين كار ( ابلاغ دين ) خواستار مالى از شما نيستم ) ، بلكه دين بر بازوان ناكامان و كوخنشينان و بيچارگان و خونهاى ايشان تكيه دارد ( * ( وَما أَنَا بِطارِدِ الْمُؤْمِنِينَ ) * « 3 » - ( 2 ) من مؤمنان ( فقير ) را از خود نمىرانم ) ، چنان كه در تاريخ پيامبران و جانشينان معصوم ايشان مىبينيم ؛ انبيا و اوصيا « ع » ، علاوه بر نزديك شدن به مسكينان و بينوايان و همنشينى با ايشان ، و - براى رفع نيازمنديهاى آنان - به در خانه هاشان رفتن ، مردمان را به دوستى فقيران برمىانگيختند ، و به نشست و برخاست با ايشان ، و بىنياز ساختن آنان ، و كوشش براى رساندن سطح زندگى آنان به ديگر مردم . . . بنا بر اين ، جامعه هاى اسلامى راستين ، اين حق را پيدا نمىكنند كه دين و هزينه هاى تبليغى آن را دستاويزى قرار دهند براى راندن فقرا و نزديك كردن اغنيا ؛ نيز حق ندارند كه زمام امور قانونگذارى و مجالس ملى ( اسلامى ) را به دست ثروتمندان ، يا كسانى كه به آنان تمايل دارند و سازشكارند بسپارند ، و فقيران را - در ترازى قابل قبول - در اين امر ، مقدّم بر ديگران نشمارند ، تا اين قشرها خود بتوانند احقاق حقّ خود كنند ، و اموال و ارزاقى را كه از ايشان دزديده

--> « 1 » و هر زمان كه دين - براى اقامهء حق و اجراى عدالت - نيازمند به خون ( شهادت ) شده است ، ديده‌ايد كه چگونه پهنه هاى « جهاد » و « شهادت » و « فداكارى » ، از جوانان قشرهاى تحت فشار و محروم و مستضعف پر گشته است . و آيا هيچ گاه در چنين پهنه ها ، اثرى از جوانان خانواده هاى توانگر و ثروتمند و برخوردار - جز مواردى اندك - ديده‌ايد ؟ آرى ، جوانان آنان را - اغلب اوقات - در اين سر و آن سر جهان ، غرق در تن آسانى و تنعّم و خوشگذرانى ، مىتوان ديد . « 2 » « سورهء هود » ( 11 ) : 29 . « 3 » « سورهء شعرا » ( 26 ) : 114 .