خداوند وجود مقدس او را از هرگونه عيب و پليدى مبرّا ساخته بود . مردم كوفه و بصره در بيعت با آن امام همام بر يكديگر سبقت گرفتند و اهل حجاز و يمن و فارس و مردم ديگر مناطقى كه محبت اهل بيت را در دل داشته و با پدر بزرگوارش بيعت كرده بودند دست بيعت به امام دادند . زمانى كه خبر بيعت مردم با امام مجتبى عليه السّلام به معاويه و هوادارانش رسيد ، با تمام حيله و نيرنگى كه در اختيار داشتند ، درصدد به تباهى كشاندن بيعت و آشفته ساختن اوضاع برآمدند . امام حسن عليه السّلام پس از پدر بزرگوارش زمام امور را به دست گرفت و در آن فضاى آكنده از آشوب و توطئه ، به شايسته‌ترين شكل ممكن به ادارهء امور پرداخت . فرمانروايان خود را بر شهرها گمارد و آنان را به اجراى عدالت و نيكى و مبارزه با ظلم و طغيان و سركشى سفارش فرمود و راه و روشى را كه پدر ارجمندش پيموده و ادامهء روش جد بزرگوارش پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله قلمداد مىشد ، پىگرفت . با اين‌كه امام مجتبى عليه السّلام از نفاق و حقه‌بازى معاويه و دشمنى و خصومت وى با رسالت جدش پيامبر و تلاشى كه در راستاى زنده كردن مظاهر جاهليت انجام داده بود ، به خوبى آگاهى داشت ولى بر ضد او اعلان جنگ نكرد ، مگر پس از ارسال نامه‌هايى پياپى كه در آن وى را به وحدت و يكپارچگى صفوف مسلمانان فراخواند و بر او اتمام حجت نمود تا عذرى براى معاويه باقى نماند . هرچند امام حسن عليه السّلام با معاويه مكاتبه كرد ولى به خوبى مىدانست كه معاويه نه‌تنها درخواست وى را پاسخ نخواهد گفت ، بلكه در مورد وى موضعى بىشرمانه‌تر از موضع‌گيرى گذشته او در مورد پدر بزرگوارش امير مؤمنان عليه السّلام خواهد داشت . به ويژه كه معاويه در توطئه‌هاى خود بر ضد پدر