ارجمند امام مجتبى ، به پيروزىهاى موقتى دست يافته بود . امام حسن عليه السّلام به خوبى آگاهى داشت كه اگر معاويه راهى براى حيله و نيرنگ نيابد ، قطعا از موضع قدرت وارد خواهد شد . بنابراين ، امام مجتبى عليه السّلام مىبايست براى جهانيان از تمام حقد و كينه‌ها ، دشمنىها و حيله و نيرنگ نهانى خاندان بنى اميّه در مورد پيامبر اكرم و اهل بيت آن بزرگوار عليهم السّلام و اسلام و مسلمانان ، پرده بردارد . معاويه نظر به ارتباط قوى خود با بسيارى از فرماندهان سپاه امام حسن عليه السّلام كاملا مطمئن بود كه زمينهء اين كار براى او مهياست . چنان‌كه كوشيد تا امام عليه السّلام را با اعطاى زر و سيم بفريبد و خلافت را پس از او در دست گيرد و افكار عمومى را به انحراف بكشاند . ولى موضع امام عليه السّلام در برابر تهديدهاى معاويه هيچ‌گونه تغييرى نيافت و معاويه دريافت كه امام حسن عليه السّلام در موضع‌گيرى اصولى خويش سخت پايدار است . از اين‌رو ، براى نبرد با امام به تدارك تجهيزات پرداخت و مطمئن بود كه جنگ به سود وى پايان خواهد پذيرفت و امام مجتبى عليه السّلام و نيروهاى مخلص و وفادارش كشته شده و يا به اسارت در خواهند آمد ، ولى پيروزى و ظفرى اين‌چنين ، از توجيهى شرعى كه معاويه تلاش مىكرد آن را به رخ تودهء مسلمانان بكشد ، برخوردار نبود . به همين دليل معاويه ترجيح داد خود را درگير جنگ با امام حسن عليه السّلام ننمايد و در اين راستا به حيله و نيرنگ و دروغ‌پردازى و خريد مردم و پراكنده ساختن سپاهيان امام عليه السّلام متوسل شد و امام عليه السّلام پس از آن‌كه اكثريت سپاه و فرماندهانش از يارى وى دست برداشتند ، و تنها گروه اندكى از خاندان و ياران وفادار حضرت با او باقى مانده بودند ، چاره‌اى جز گزينش راه صلح و آشتى با معاويه نديد . به همين سبب آن بزرگوار در آن فضاى پرالتهاب ، براى