« الحسن و الحسين امامان قاما أو قعدا ، اللهمّ انّي احبّهما فأحبّ من يحبّهما » ؛ حسن و حسين دست به قيام بزنند يا نزنند ، امام و پيشوا هستند ، خدايا ! من آن دو را دوست دارم و به دوستداران آن‌ها علاقه‌مندم . افزون بر مجد و عظمت و اصالت ، ارج و عظمت نبوت و امامت در وجود مقدس اين امام گرد آمده بود ؛ مسلمانان ويژگىهايى را كه در جدّ بزرگوار و پدر ارجمندش مشاهده كرده بودند ، در سيماى نورانى امام مجتبى نظاره‌گر بودند به گونه‌اى كه ديدن وى ، يادآور آن دو بزرگوار بود ، به همين دليل به وى عشق مىورزيدند و ارج و احترامش مىنهادند و پس از پدر ارجمندش و در دشوارىهاى زندگى و مشكلات امور دينى مسلمانان ، تنها مرجع آنان به‌شمار مىآمد به ويژه آن زمان كه مسلمانان دستخوش حوادث و رخدادهاى تلخ و مرارت‌بارى كه نظير آن را قبلا سراغ نداشتند ، گرفتار آمدند . امام مجتبى عليه السّلام در كليهء موضع‌گيرىها و مراحل زندگىاش كه در راه خدا با آزار و اذيت و اعمال نارواى دشمنان ، دست و پنجه در مىافكند ، برجسته‌ترين سمبل فضايل بلند اخلاق نبوى به‌شمار مىآمد و به برترين درجهء صبر و شكيبايى و بردبارى آراسته بود تا آن‌جا كه مروان حكم - سرسخت‌ترين دشمن وى - زبان به اعتراف گشود و صبر و بردبارى امام مجتبى را به كوه استوار تشبيه كرد . اين امام بزرگوار در عفو و گذشت و كرم و بخشش و سخاوت به گونه‌اى زبانزد مردم بود كه وى را از ساير اهل بخشش و كرم و سخاوت ، متمايز مىساخت . امام حسن عليه السّلام پس از رحلت جانسوز جدّ بزرگوارش نبىّ اكرم صلّى اللّه عليه و إله تحت تربيت مادر بزرگوارش حضرت صدّيقهء طاهره فاطمهء زهرا عليها السّلام و پدر ارجمندش سرور اوصياء و پيشواى نكوسيرتان امام على بن ابى طالب عليه السّلام قرار