مشرك بودند و در سختى موحّد ، اما مشركان امروز در هر دو حالت مشرك‌اند . خداوند فرموده : فَإِذا رَكِبُوا فِي الْفُلْكِ دَعَوُا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ فَلَمَّا نَجَّاهُمْ إِلَى الْبَرِّ إِذا هُمْ يُشْرِكُونَ « 1 » ؛ « هنگامى كه سوار بر كشتى شوند خدا را با اخلاص مىخوانند و غير او را فراموش مىكنند اما هنگامى كه خدا آنان را به خشكى رساند و نجات داد ، باز مشرك مىشوند . » و مقصودش عموم مسلمين است ؛ چرا كه اينها در سختىها و در ناز و نعمت به پيامبر ( ص ) توسل مىجويند و به همين خاطر شركشان غليظتر از شرك مشركان صدر اسلام است . سخن ابن عبدالوهاب باطل است ؛ زيرا ميان مسلمانان و كسانى كه بتها را مىپرستند ، تفاوت بسيار است ؛ معبود مسلمانان خداست و بس و توجه و توسّلشان به پيامبر ( ص ) به اين جهت است كه آنحضرت چون عظمتى نزد خداوند دارد ، برايشان دعا كرده ، نزد خداوند عزّوجلّ شفيع آنها باشد . اين عمل مسلمين كجا و عمل بندگان طاغوت ، كه به پرستش بتان مىپردازند و خداوند را معبود خود قرار نمىدهند ، كجا ! ؛ از اين‌رو ، سخن پسر عبدالوهاب مغالطه‌اى است كه نمونهاش بسيار است ؛ مثلًا گفته است : « خداوند ، پيامبر ( ص ) را به سوى مردمى فرستاد كه زياد عبادتش مىكردند و در راه خدا صدقه مىدادند .

--> ( 1 ) . عنكبوت : 65