نخستين ناهمگونى ساكنان حماة از ابن‌تيميه پرسيدند كه نظر بزرگانِ از صالحين در مورد آيات صفات ، مثل : ( الرَّحْمنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوى ) « 1 » و نيز ( اسْتَوى إِلَى السَّماءِ ) « 2 » و همچنين فرمودهء رسول گرامى ( ص ) : « إنَّ قُلُوبَ بَنِي آدَمَ بَيْنَ إِصْبَعَيْنِ مِنْ أَصَابِعِ الرَّحْمَنِ » و « يَضَعُ الجَبّار قَدَمَهُ في النّار . . . » چيست ؟ پاسخى كه به اين پرسش داد ، تصريح بر جسم بودن خداوند عزّوجلّ داشت ؛ انتشار پاسخ ابن تيميه در آن ناحيه غوغايى به راه انداخت و از آن پس ( از سال 698 ق . ) وى به واسطهء دادن فتاوا و ارائهء تفسيرهاى غلط از آيات قرآن ، شهرت يافت . ابن كثير مىگويد : گروهى از فقها بر ضدّ او برخاسته ، از جلال‌الدين حنفى ، قاضى وقت ، محاكمهء وى را خواستار شدند . قاضى ابن تيميه را احضار كرد ؛ ولى وى از حضور در محكمه سر باز زد . بعدها به دليل آن عقيدهء انحرافى كه در پاسخ اهل حماة از خود بروز داده بود ، - در شهر - ، به نام « حمويه » خوانده شد . « 3 » وى همواره با اظهار نظر ، بر خلاف آراى مشهور و

--> ( 1 ) . طه : 5 ( 2 ) . بقره : 29 ، فصلت : 11 ( 3 ) . الباية والنهاية ، ج 14 ، صص 4 - 26