رايج بين مسلمانان ، موجب تشويش اذهان و آشفتگى در عقايد و باورهاى مردم مىشد تا اين كه در سال 705 ق . بحثى ميان او و چند تن از قضات درگرفت كه در نهايت منجر به تبعيد وى به مصرگرديد . . . سپس در سال 706 ق . امير سيف‌الدين سلار ، نايب مصر ، سه نفر از قضات فرقهء شافعى ، مالكى و حنبلى و نيز سه تن از فقها را كه نامشان باجى ، جزرى و نموارى بود ، احضار كرد تا در مورد ابن تيميه ، تصميم‌گيرى نمايند . همگى رأى به آزادى او دادند تا شايد دست از عقايد خود بردارد ؛ امّا طولى نكشيد كه در سال 707 ق . ابن عطاء بر ضدّ او مطالبى ابراز داشت و قاضى بدرالدين را وادار كرد تا حكم كند به اينكه سخنان ابن تيميه نهايت بىادبى نسبت به ساحت پيامبر ( ص ) است ؛ از اين رو به حبس او دستور داد و وى مدت يك سال ( تا سال 708 ق . ) در مصر بازداشت بود . سپس به اسكندريه تبعيد شد . ولى همچنان بر انحراف خود اصرار داشت و دست از فتاواى شگفت‌انگيز خود برنمىداشت . بدين سبب وى را در قلعه‌اى در دمشق زندانى كردند . . . و وى را از نوشتن مطالب و مطالعهء كتب منع نمودند و تمام كتاب‌هايى كه نزدش بود ، برداشتند و هيچ‌گونه ابزار نوشتن در اختيار او قرار ندادند و سرانجام در سال 728 ق . درگذشت . « 1 »

--> ( 1 ) . المنهل‌الصافى ، ص 340