بر مطلب روايت صحيحهء هشام بن سالم از امام صادق ( ع ) است كه حضرت فرموده : « من بلغه عن النبى ( ص ) شيئ من الثواب فعمله كان اجر ذلك له و ان كان رسول اللّه ( ص ) لم يقله » . كه سخن از رجاء و التماس و . . . ندارد بلكه صرفا سخن از ثواب است و ثواب كاشف از امر استحبابى است . و لذا مستحب ثابت مىشود . ولى جناب مصنف و جماعتى برآنند كه : با خبر ضعيف استحباب شرعى قابل اثبات نيست زيرا كه استحباب هم حكم شرعى است و حكم شرعى دليل معتبر مىطلبد و با خبر ضعيف قابل اثبات نيست و از دليل مشهور جواب مىدهيم به اينكه اخبار من بلغ نوعا مقيد است به قيد رجاء ذلك الثواب ، التماس ذلك الثواب و . . . يعنى بعنوان احتياط و به اميد ثواب و احتمال امر انجام دهد نه به قصد مستحب شرعى پس كاشف از امر استحبابى نيست و جواب دليل آخوند هم اينست كه صحيحه ولو قيد رجاء و التماس و . . . ندارد ولى سخن از استحباب شرعى هم ندارد بلكه صرفا مىگويد : ثواب عمل به آدم داده مىشود و ثواب در عمل واجب هست در مستحب هم هست در احتياط و رجاء هم هست پس اينهم كاشف از استحباب شرعى نيست ( ضمن اينكه با آن مقيدات اين اطلاق تقييد و بر همانها حمل مىشود ) . چند مثال : 1 - راجع به نماز غفيله بحثى است كه آيا رجاء بايد انجام داد يا به نيت استحباب شرعى . 2 - من سرح لحيته فله كذا و . . .