خاص عين و اثرى از مخصصات در جاى ديگر نيست لذا احتمال تخصيص موهون شده و بدرجه‌اى تنزل مىيابد كه قابل اعتنا نيست بويژه اگر بيافزائيم به مطالب مذكور اين مطلب را كه بيان اين تخصيص خيلى مهم بوده چون حق در آن بوده و ائمه بايد اظهار و احقاق حق كنند و الّا اخلال به وظيفه است . و بويژه اگر اضافه كنيم اين مطلب را كه انگيزه‌هاى بيان و نشر فراهم و موانع مفقود بوده و معذلك تنها از يك طريق بدست ما رسيده با آنهمه حرص و ولع مسلمين و شيعيان در نقل و نشر تمامى اينها شاهد صدقى است مبنى بر اينكه عام كتابى بر عموميت خويش باقى مانده و مراد واقعى همان عام است و اين خبر واحد از درجه اعتبار مىافتد . و باز بويژه اگر اين خبر واحد خاص از امام دهم و يازدهم ( ع ) نقل شده باشد كه قبل از آنان بيش از دويست سال بيانى نبود و مسلمانان عموما و شيعيان خصوصا و اصحاب الائمه ( ع ) بالاخص برطبق عموم آيه عمل نموده‌اند اينها امورى است كه احتمال مخصص بودن را به سرحدّ صفر مىرساند و از قابل قبول بودن مىافكند . قوله : و احتمال : اين سخن دفع دخل است و آن اينكه : اگر كسى بگويد : ما چه مىدانيم شايد مخصصات فراوانى بوده و از طرق مختلفى نقل شده بود ولى در دل تاريخ مدفون شده بدست ما نرسيد و تنها اين خبر واحد بدست ما رسيده پس چه مانعى از تخصيص وجود دارد ؟ ما در جواب خواهيم گفت : با توجه به شدت نياز مسلمين به عمل به آن و به نشر و پخش آن براى آيندگان چنين احتمالى كه شايد روايات فراوانى در اين رابطه بوده و همهء آنها مختفى شده و تنها يك حديث بدست ما رسيده احتمالى بسيار بسيار بعيد و در نهايت درجه از بعد است و قابل اعتماد نيست و در حقيقت احتمال نيش غولى است و با اصول عقلائيه