كه متولى چشمهء آب در بهشتند چه كسانىاند . هم آنانند كه چشمهء كافور را جارى مىسازند و ابرار از آن استفاده مىكنند به اين صورت كه شراب آنها از مقدار كمى از آب اين چشمه ، معطر و گوارا مىشود . در واقع آنها واسطهء فيض ابرارند و قيموميتى تام و كامل به اين امر دارند و در واقع آنها ( مقربون ) سرپرستى و ولايت بر ابرار دارند . در آيهء كريمه آمده است : كَلَّا إِنَّ كِتابَ الْأَبْرارِ لَفِي عِلِّيِّينَ * وَ ما أَدْراكَ ما عِلِّيُّونَ * كِتابٌ مَرْقُومٌ * يَشْهَدُهُ الْمُقَرَّبُونَ ؛ « 1 » چنان نيست ( كه آنها در مورد معاد مىپندارند ) بلكه نامهء اعمال نيات در علّيين است و تو چه مىدانى عليين چيست ؟ نامه‌اى است رقم خورده و سرنوشتى قطعى است كه مقربان شاهد آنند . اين‌كه مقربين گواه و شاهد بر كتاب و نامهء اعمال ابرار هستند دليل بر ولايت مقربين بر آنهاست لذا در زيارت جامعهء كبيره مىخوانيم : « أنتم الصراط الأقوم و شهداء دار الفناء و شفعاء دار البقاء ؛ شما راه راست ، و گواهان در دنيا و شفيعان آخرت هستيد . » و در جاى ديگر از زيارت مىخوانيم : « شهداء على خلقه و أعلاما لعباده ؛ و گواهان بر خلقش و بزرگان بندگانش . » اين همان شهادت و گواهى مقربين درگاه الهى بر اعمال نيكان و ابرار است و مقربين در جاى ديگر از قرآن به عنوان سابقون آمده‌اند و توصيف شده‌اند :

--> ( 1 ) . مطففين ( 83 ) آيات 18 - 21 .