اجازه نميدهد كه بگويد تنها شيوه‌هايى از نيكى مطلوب شارع است كه در زمان ائمه عليهم السلام متداول بوده و حكم به وجوب يا استحباب شيوه‌هاى نوين آن بدعت و حرام است . مثال ديگر : احترام كردن به كسى كه از راه مىرسد حكمى است كه همه عقلا در جوامع خود به آن عمل مىكنند ، اين كار در شرع ما نيز پسنديده است . اما در هر اجتماعى احترام به او شيوه خاصى دارد ، گاه به بلند شدن در مقابل اوست ، و گاهى به خم شدن در مقابل او ، يا دست دادن يا دست را به سينه نهادن ، و در بعضى از جوامع به برداشتن كلاه خود . اينها در حقيقت عناوين ثانويه ايست كه بر موضوع عارض مىشود و همگى از مصاديق احترام به كسى كه وارد مىشود هستند ، وتمامى آنها در ذيل همان حكم كلى عام قرار دارند . « 1 » 7 - طبيعت قانون عمومى منوط به سريان اوست قانون آنگاه قانون مىشود كه قابل انطباق بر افراد بيشمارى باشد ، به اين معنى كه افراد آن منحصر در چند فرد معدودى كه در خارج موجود هستند نباشد ، بلكه تا هر زمانى هر فرد تازه‌اى كه به وجود آيد قانون آن فرد را نيز شامل مىشود . به تعبير اصولى قوانين و احكام شرعى به شكل قضاياى حقيقيه هستند ، يعنى هيچگاه قانون عمومى براى يك مورد خاص وضع نمىشود

--> ( 1 ) . لازم به ذكر است عناوين ثانويه در ناحيه موضوع با عناوين ثانويه در ناحيه حكم متفاوت است ، و هر كدام آثار خاصى دارند كه تفصيل اين بحث از حوصله اين نوشتار بيرون است .