عوائد الأيام نيز به اين مطلب اشاره كرده « 1 » ، و در مستند الشيعه فروع زيادى را بر آن مترتب نموده است . به همين جهت جهاد در راه خدا با اينكه در آن تلف نفس و عضو هست اما ضرر نيست ، چون در ازاى از دست دادن آن بهره‌هاى فراوانى عائد خود مجاهد و جامعه اسلامى مىشود ، و جان شهيد بيهوده تلف نشده تا هلاكت باشد . همچنين است از دست دادن هر امر دنيوى براى به دست آوردن امر اخروى . وقتى امام امير المومنين عليه السلام مىفرمايد جان دادن مسلمان در مصيبت اهانت به مرز و بوم اسلامى - حتى به اندازه كندن خلخال از پاى يهوديه در پناه اسلام - كارى به جا وسزاست به آن معنى است كه جان آن شخص بيهوده تلف نشده بلكه در راه فضيلت بوده و هيچ ملامتى متوجه او نيست . در حقيقت اين اشكال ناشى از ديد كوتاه دنيا پرستان و ماديين است كه تمام خير و شر را در اين دنيا مىبينند و اصلا اعتقادى به فضائل و كمالات و مقامات اخروى ندارند ، قرآن حال آنان را اين گونه حكايت مىكند : « وَ قالُوا ما هِيَ إِلَّا حَياتُنَا الدُّنْيا نَمُوتُ وَ نَحْيا وَ ما يُهْلِكُنا إِلَّا الدَّهْرُ وَ ما لَهُمْ بِذلِكَ مِنْ عِلْمٍ إِنْ هُمْ إِلَّا يَظُنُّونَ » . « 2 » اما اگر اعتقادى به جهان آخرت باشد و انسان يقين داشته باشد كه در مقابل از دست دادن اين چيز به چيزهاى زيادى دست پيدا مىكند هيچ وقت آن را ضرر به حساب نمىآورد .

--> ( 1 ) . عوائد الأيام ، محقق نراقى : 49 . ( 2 ) . سوره جاثية : 24 .