18 [ سينه‌ام ز آتش دل از غم جانانه بسوخت ] 1 سينه‌ام ز آتش دل از غم جانانه بسوخت * آتشى بود درين خانه كه كاشانه بسوخت 2 تنم از واسطهء دورى دلبر بگداخت * جانم از آتش مهرِ رخ جانانه بسوخت 3 هر كه زنجير سر زلف گره‌گير تو ديد * دل سودازده‌اش بر من ديوانه بسوخت 4 سوز دل بين كه ز بس آتشِ اشكم دل شمع * دوش بر من ز سر مهر چو پروانه بسوخت 5 آشنايى نه غريب است كه دلسوز من است * چون من از خويش برفتم دل بيگانه بسوخت 6 خرقهء زهدِ مرا آب خرابات ببُرد * خانهء عقل مرا آتش خُم‌خانه بسوخت 7 چون پياله دلم از توبه كه كردم بشكست * همچو لاله جگرم بىمى و پيمانه بسوخت 8 ماجرا كم كن و بازآ كه مرا مردم چشم * خرقه از سر بدر آورد و به شكرانه بسوخت 9 ترك افسانه بگو حافظ و مى نوش دمى * كه نخفتيم شب و شمع به افسانه بسوخت