امام جعفر صادق ( ع ) آمده : « لا تتفأل بالقرآن ( به قرآن فال مزن ) به هر صورت در قرن چهارم ابو عبيد الله زبيرى كتاب الاستخارة و الاستشارة را در زمينه استخاره نوشته است . حافظ نيز توجه كافى به فال و استخاره داشته و طالع و بخت و اقبال را مورد خطاب قرار داده و ابيات زيادى فرموده كه در افاده معنى و مقصود كمك مىكند . 1 - طالع اگر مدد دهد دامنش آورم به كف * گر بكشم زهى طرب ور بكشد زهى شرف 2 - زاهد برو كه طالع اگر طالع من است * جامم به دست باشد و زلف نگار هم 3 - ما آزموده‌ايم درين شهر بخت خويش * بيرون كشيد بايد ازين ورطه رخت خويش 4 - گفتم اى بخت بخسبيدى و خورشيد دميد * گفت با اين همه از سابقه نوميد مشو در هر صورت تفأل به منزله مسكّن شفابخشى براى رفع اضطراب و نگرانى و ترديد مىباشد ، به ويژه در دنياى امروز كه اراده‌ها و روحهاى لطيف زير چرخهاى بىرحم ماشين و صنعت له و خرد مىشود تفأل به ديوان لسان الغيب داروى مؤثر و قوى براى رفع نگرانى و پريشانى ، اضطراب ، وسواس و تشويش است ، اينجانب سعى كرده‌ام حتى المقدور اين داروى مؤثر را يك جا و كامل در طبق اخلاص تقديم صاحبدلان نمايم . كلاسهاى حافظشناسى و حافظخوانى اينجانب در خدمت صاحبدلان است . در اين كلاسها سعى مىشود به روشى بسيار ساده ولى گيرا و مؤثر علاوه بر تحقيق و بررسى عرفان حافظ ، غزليات و اشعارش به گونه‌اى ساده و روان معنى و تعليم داده شود تا صاحبدلان از كوثر زلال سرچشمهء عشق الهى لسان الغيب جان و دل را سيراب كنند و شكوفه‌هاى روح را بر كوير تفت‌زده سينه برويانند و غنچه‌هاى شوق را روى لبهاى تشنه‌شان باز و از آن سوى هستى با نغمه‌هاى خوش جانشان را لبريز كنند و بر بستر حريرگون پيچكهاى سبز نيايش جان خويش را در تلاوت آيه‌هاى زمردگون كتاب جاويدان و غزليات حافظ رها سازند و با گلواژه‌هاى عشق الهى كه از اعماق هستى آنها خواهد روييد ، لبهاى شوق‌زده خود را بر بستر تحميديه گذارده و در ارتفاع بلندترين عصيان ايستاده ، پشت به جهان مادى نموده و كبوتر دل را به سوى درخت معنا پرواز دهند . ان شاء الله دكتر عطارى كرمانى