106 شراب لعل كش و روى مه‌جبينان بين 107 به جان پير خرابات و حقّ صحبت او 108 خنك نسيم معنبرشمامهء دلخواه 109 دَرِ سراىِ مُغان رُفته بود و آب‌زده 110 چراغ روى تو را شمع گشت پروانه 111 به صوت بلبل و قمرى اگر ننوشى مى 112 به چشم كرده‌ام ابروى ماه سيمايى 113 چه بودى ار دل آن ماه مهربان بودى 114 به جان او كه گرم دسترس به جان بودى 115 چو سرو اگر بخرامى دمى بگلزارى 116 تو را كه هر چه مراد است در جهان دارى 117 صبا تو نكهت آن زلف مشك‌بو دارى 118 طفيل هستى عشقند آدمىّ و پرى 119 بيار باده و بازم رهان ز رنجورى 120 هزار جهد بكردم كه يار من باشى 121 كَتَبتُ قِصَّة شوقى وَ مَدمَعى بآكى 122 ز دلبرم كه رساند نوازش قلمى 123 چه قامتى كه ز سر تا قدم همه جانى 124 دو يار زيرك و از باده كهن دو منى قصيده‌ها 125 سپيده دم كه صبا بوى بوستان گيرد 126 ز دلبرى نتوان لاف زد به آسانى 3 بحر مضارع مثمّن اخرب مكفوف محذوف ( مفعول فاعلات مفاعيل فاعلن 2 بار )