اين بحر ، از نظر ( كثرت استعمال ) در ديوان خواجه ، سومين مقام را به خود اختصاص داده ، مىتوان گفت حافظ زياده از هشتاد بار طبع خويش در اين بحر آزموده است . مصراع نخست از مطلع غزل‌هايى را كه در اين بحر سروده شده ، به ترتيب تقدّم حروف ( روىّ ) در پى مىآوريم : [ غزل‌ها ] 1 صوفى بيا كه آينه صافى است جام را 2 ساقى به نور باده برافروز جام ما 3 خلوت گزيده را به تماشا چه حاجت است ؟ 4 باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبر است ؟ 5 زلفت هزار دل به يكى تار مو ببست 6 دارم اميد عاطفتى از جناب دوست 7 اين پيك نامه‌بر كه رسيد از ديار دوست 8 روى تو كس نديد و هزارت رقيب هست 9 خوش‌تر ز عيش و صحبت و باغ و بهار چيست ؟ 10 بحرى است بحر عشق كه هيچش كناره نيست 11 ديدى كه يار جُز سر جور و ستم نداشت 12 ساقى بيار باده كه ماه صيام رفت 13 ساقى بيا كه يار ز رُخ پرده برگرفت 14 حسنت باتّفاق ملاحت جهان گرفت 15 اى هدهد صبا به سبا مىفرستمت 16 اى غايب از نظر به خدا مىسپارمت 17 دى پير مىفروش كه ذكرش به خير باد 18 دوش آگهى ز يار سفر كرده داد باد 19 كارم ز جور چرخ به سامان نمىرسد