خداوند بين تو و خودش را كسى قرار نداده كه حجاب و فاصله باشد و تو را مجبور نساخته كه بشفيع و واسطه‌اى پناه ببرى . و مانعت نشده كه اگر كار خلافى نمودى توبه كنى در كيفر تو تعجيل ننموده و در انابه و بازگشت بر تو عيب نگرفته است . در آنجا كه فضاحت و رسوائى سزاوار تو است ، تو را رسوا نساخته و براى بازگشت و قبول توبه شرائط سنگينى قائل نشده است در جريمه با تو به مناقشه نپرداخته و تو را از رحمتش مأيوس نساخته است بلكه باز گشت تو را از گناه حسنه و نيكى قرار داده ، گناه و بديت را يك ، و نيكيت را ده به حساب آورده است و در توبه و باز گشت و عذر خواهى را برويت گشوده است پس آن گاه كه ندايش كنى بشنود ، و آن زمان كه با او نجوا نمائى سخنت را ميداند ، پس حاجتت را بسوى او مىبرى ، و آن چنان كه هستى در پيشگاه او خود را نشان مىدهى . هر گاه بخواهى با او درد دل مىكنى و ناراحتى و مشكلاتت را در برابر او قرار مىدهى از او در كارهايت استعانت مىجوئى ، و از خزائن رحمتش چيزهائى را مىخواهى كه جز او كسى قادر باعطاء آن نيست : مانند عمر بيشتر ، تندرستى بدن ، و وسعت روزى ، بار ديگر تأكيد مىكنم كه خداوند كليدهاى خزائنش را در دست تو قرار داده ، زيرا به تو اجازه داده كه از او در خواست كنى ، بنا بر اين هر گاه خواستى ، مىتوانى بوسيله دعا درهاى نعمت خدا را بگشائى ، و باران رحمت خدا را فرود آورى . اما هرگز نبايد از تأخير در اجابت دعا مأيوس گردى زيرا بخشش به اندازه نيت است گاه مىشود كه اجابت بتأخير مىافتد تا اجر و پاداش و عطاى در خواست كننده بيشتر گردد و گاه مىشود كه در خواست ميكنى اما اجابت نمىگردد در حالى كه بهتر از آن به زودى ، و يا در موعد مقررى به تو عنايت خواهد شد و يا اين كه بخاطر چيز بهترى اين خواسته‌ات بر آورده نمىشود زيرا چه بسا چيزى را مىخواهى كه اگر به تو داده شود موجب هلاكت دين تو مىشود . روى اين اصل بايد خواسته تو هميشه چيزى باشد . . .