اين كلام را عده زيادى از علماء قبل از رضى و بعد از او نقل كرده‌اند از جمله كسانى كه پيش از رضى مىزيسته‌اند و آن را نقل كرده‌اند : مرحوم « صدوق » در كتاب « خصال صدوق - خصال - ج 1 ص 90 » ج 1 ص 90 و « حرانى » در « تحف العقول حرانى - تحف‌العقول - 159 » 159 مىباشند . ( 760 . ) اين كلام را « طبرى » در تاريخ طبرى - تاريخ - در ضمن حوادث سال 82 خود در ضمن حوادث سال 82 آورده است . « عبد الرحمن » از بزرگان تابعين است ، پدرش از اصحاب پيامبر بوده و از آن حضرت حديث نقل كرده است . وى در ركاب على ( ع ) در جنگ جمل حضور داشته است و عبد الرحمن پسرش از على ( ع ) روايت نقل كرده ، او با عبد الرحمن ابن محمد ابن اشعث در زمان حج به جنگ عبد الملك مروان رفتند و عبد الرحمن در واقعه دير « جماجم » در سال 83 كشته شد . اين جريان در تمام تواريخ آمده . ( پاورقى مصادر نهج البلاغه - مصادر نهج البلاغه - ج 4 ص 274 ج 4 ص 274 ) ( 761 . ) قسمتى از اين سخن را « ابو طالب مكى » در كتاب « قوت القلوب ابو طالب مكى - قوت القلوب - ج 1 ص 381 » ج 1 ص 381 با مقدارى كم و زياد آورده . علت ايراد اين سخن چنان كه « فقه الرضا - فقه الرضا - » - كه مقدم بر نهج البلاغه است - گفته ، اين است كه شخصى در بين سخنرانى امام عرض كرد : « ميت الاحياء » : زندگان مرده ، چه كسانى هستند ؟ امام سخنرانى را قطع و اين سخن را فرموده است . در بخش مدارك خطبه 154 گفته شد كه آن خطبه و اين سخن و كلمات 30 ، 31 و 226 از يك خطبه است .