( 762 . ) اين كلام را « على ابن ابراهيم » در تفسيرش على ابن ابراهيم - تفسير - و « قاضى قضاعى » در كتاب « دستور معالم الحكم قاضى قضاعى - دستور معالم الحكم - ص 152 » ص 152 و « سيد ابو طالب يحيى ابن الحسين الحسنى » متوفاى سال ( 424 ) در كتاب « امالى سيد ابو طالب يحيى ابن الحسين الحسنى - امالى - صفحه 295 » صفحه 295 مسنداً و « ابو حامد غزالى » در « احياء العلوم ابو حامد غزالى - احياء العلوم - جلد 2 صفحه 311 » جلد 2 صفحه 311 با تفاوتى در الفاظ و تقدم و تأخر در بعضى كلمات ، نقل كرده‌اند . ( 763 . ) اين كلام را « بلاذرى » در كتاب « انساب الاشراف بلاذرى - انساب الاشراف - ج 5 صفحه 44 طبع مصر » ج 5 صفحه 44 طبع مصر با كمى اضافه آورده . و در كتاب « الفتوح ابن اعثم كوفى - الفتوح - ج 2 صفحه 189 » « ابن اعثم كوفى » ج 2 صفحه 189 نيز آمده است . ( 764 . ) از نقل « ابن عبد ربه » در كتاب « عقد الفريد ابن عبد ربه - عقد الفريد - ج 2 صفحه 139 » ج 2 صفحه 139 بدست مىآيد كه اين سخن و سخنى كه تحت شماره ( 90 ) گذشت يك سخن است و مدارك آن در آنجا آورديم . ( 765 . ) اين سخن را « ابو طالب مكى » در كتاب « قوت القلوب ابو طالب مكى - قوت القلوب - ج 1 صفحه 31 و صفحه 158 » ج 1 صفحه 31 و صفحه 158 و « ابن عبد ربه » در « عقد الفريد ابن عبد ربه - عقد الفريد - ج 3 صفحه 157 » ج 3 صفحه 157 در ضمن وصيت امام ( ع ) به فرزندش محمد حنفيه ص 209 و صدوق در الفقيه صدوق - الفقيه - ج 4 ص 276 در ضمن وصيت امام به « محمد حنفيه » ج 4 ص 276 در ضمن وصيت امام به « محمد حنفيه » و « كراجكى » در « كنز الفوائد كراجكى - كنز الفوائد - صفحه 209 » صفحه 209 آورده‌اند .