آن شده‌اند . ( يا بنى انى قد انبأتك عن الدنيا - و يصيرون اليه ) . 10 - طريق بهتر زيستن و حسن عاقبت را در روابط با جامعه چنين توصيه مىكند كه خويشتن را ميزان قرار دهد . از آنچه خرسند مىشود در باره ديگران انجام دهد و هر بد كه نمىپسندد با كس مكند ( يا بنى اجعل نفسك ميزانا - ما لا تحب ان يقال لك ) . 11 - در اين بخش از عجب و خود پسندى نكوهش نموده و آن را آفتى براى انديشه مىداند و كمال خشوع براى پروردگار را به او توصيه مىكند ( و اعلم ان الاعجاب - فكن اخشع ما تكون لربك ) . 12 - در اين بند امام ( ع ) به راه دور و دراز و پر مشقت و رنج آخرت ، اشاره مىكند و بيان مىدارد فرزندم فوق طاقت و توانائيت . . . بارت را سنگين مكن كه سنگينيش وبالى برايت هست و بايد تا آنجا كه مىتواند زاد و توشه برگيرد و بافرادى كه تحمل حمل اين بار را دارند برسد تا بتواند زندگى پر سعادتى داشته باشد ، و نيز توجه مىدهد كه در آنجا بايد بار انسان از گناه سنگين نباشد : ( و اعلم ان امامك - و لا الى الدنيا منصرف ) 12 - در اين قسمت بمقام بلند انسان پرداخته كه در ارتباط با خدا نياز به هيچ وسيله‌اى ندارد و بكمال لطف خداوند به انسان اشاره كرده كه خداوند با او هرگز بستيزه نمىپردازد بلكه باب توبه برايش گشوده و حسناتش را ده برابر گردانيده و اگر گاهى دعا و خواسته‌هايش اجابت نمىشود روى حساب است . ( و اعلم ان الذى بيده خزائن السموات - و لا تبقى له ) 13 - در اين قسمت بجريان واقعى آفرينش انسان اشاره كرده كه هدف سراى ديگرى است نه اين دنيا و رها ساختن اين جهان است نه بقاى در آن و بالاخره از مرگ فرارى نيست . ( و اعلم يا بنى انك انما خلقت للاخرة - قد اهلكت نفسك ) 14 - در اين بخش همواره به ياد مرگ بودن را به او توصيه مىكند و وضع