12 - از سفارشهاى امام عليه السلام به « معقل ابن قيس رياحى » در آن هنگام كه او را با سه هزار نفر بعنوان مقدمه لشكر خويش بسوى شام فرستاد ( 448 . ) از خدا بترس همان خدائى كه به ناچار بايد ملاقاتش كنى ، و سرانجامى جز حضور در پيشگاهش ندارى ، جز با كسى كه با تو بجنگند پيكار مكن ، صبح و عصر حركت كن و هنگام گرمى روز به لشكر استراحت ده ، در پيمودن راه آرامش به خرج ده ! در ابتداى شب كوچ مكن كه خداوند شب را وسيله آرامش قرار داده و آن را براى اقامت و توقف تعيين كرده ، نه كوچ و مسافرت ، بنا بر اين شب هنگام بدنت را آرام كن و مركبها را نيز آسوده بگذار پس آن گاه كه توقف نمودى به هنگام سحر يا وقتى كه سپيده دميد ، به يارى خدا حركت كن . هر گاه دشمن را ملاقات كردى در ميان يارانت قرار گير . نه آن قدر به دشمن نزديك شو كه خيال شود آتش جنگ را تو مىخواهى روشن كنى : و نه آن قدر دور بايست كه گمان برده شود از نبرد مىترسى . ( چنين باش ) تا فرمان من به تو برسد ( اما به هوش باش ) پيش از آنكه آنها را به صلح و مسالمت و راه خدا دعوت كنى و راه عذرشان را در پيشگاه خداوند ببندى ، بخاطر عداوت خصوصى با آنها پيكار نكنى . 13 - از نامه‌هاى امام عليه السلام به دو نفر از سران سپاهش ( 449 . ) « مالك ابن حارث اشتر » را بر شما و بر آنان كه زير فرمان شما هستند امير ساختم ! گوش به فرمانش دهيد و مطيع او باشيد ! او را زره و سپر خويش قرار دهيد ، چه اين كه او كسى است . . .