حضرتش نسبت به آن كس كه به سويش فرارى شتابان است ؟ ! و با اشارهء زودگذر به « بدا » در ذيل قضا و قدر ، انجماد زدايى كرده و انگيزهء تحرك و تلاش و اميد و نجاح مىآفريند ، و پذيرش دگرگونى و حركت را مايهء اساسى امدادهاى غيبى تازه به تازه و نو به نو اعلام مىدارد و همين است مراد امام صادق عليه السّلام كه مىفرمايد : « ما عزّم اللّه به مثل البداء » و در خبرى ديگر : « ما عبد اللّه بشيء مثل البداء . » « 1 » و با ابتدا نمودن به « الهى » در آغاز هر فقره‌اى كه نغمه فطرى هر موجودى است توجه به مقام الوهيّت « مغناطيس قلوب » را عميقتر مىكند و دلهاى پاكبازان را بدين‌وسيله براى نزول ملائكهء بيشترى مهيّا مىنمايد ، تا آستان : « ماذا وجد من فقدك و ما الذي فقد من وجدك » به پيش مىبرد . حقيقت توكل و حسن ظنّ و انس باللّه تعالى و تبتّل و انقطاع به حضرتش را در بيانى سهل و ممتنع روشن مىسازد ، و با اين بيان از بى اعتنايى به علل و اسباب تحذير مىكند كه حديث نورانى از رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله را در جواب آن كس كه پرسيد : شترم را رها كنم و توكل بر خدا نمايم ؟ فرمودند : « اعقلها و توّكل » يعنى « با توكل زانوى اشتر ببند » تداعى مىكند . پيامد جبران ناپذير تسويف و خودفريبى را كه صيحه و زارى اكثر اهل دوزخ از آن است اخطار مىكند ، چه مآل تسويف و خودفريبى ، خودفراموشى و نهايتا خدا فراموشى است و لحوق به

--> ( 1 ) اصول كافى ، ج 1 ، ص 146 .