و رفعت محتوى و تلاؤم نسج و تعادل اجزا ، به مقام اين دعاى شريف مىرسد . جمله‌هاى موجز آن - كه معارفى به فراخنايى هستى را در بر دارند - آن چنان متناسب ترتيب داده شده‌اند كه همچون اعضاى پيكرى كه هر يك در عين انجام وظيفهء ويژه‌اش با ديگر اعضا هماهنگ به سوى غرض اصلى مىشتابند . اين چنين است جمله‌هاى اين مناجات كه هر جمله‌اى از آن در عين اشتمال به معرفتى جان‌نواز ، با ديگر جمله‌ها همسو و هماهنگ به جانب هدف اصيل كه معرفت توحيد و توحيد در معرفت است ، با فرح‌بخش‌ترين ارغنون در شتابند ، كه امواج رنگارنگ معارف الهى را با فروغ نوازشگر عشق سرمدى بر قلوب عارفان پاكباز مىتابانند و در ختام ، غرض اصيل را با تعبير همّت افزاى برخاسته از روحى منيع ادا مىكند كه : الهى و الحقنى بنور عزك الابهج فاكون لك عارفا يعنى مرا از اين تخته‌بند تن و سراچهء طبيعت ، به طرب سراى عزّ و استغنا از غير خويش پيوندم ده كه معرفتم خاصّ تو باشد . در جمله‌هاى موجزش صاحبدلان جوينده را به سرچشمهء رحيق مختوم راهنمايى مىكند و راه خلاص از زندان نگرانى « تربّص » را كه حقا مرگ تدريجى است ، در فرار إلى اللّه تعالى اعلام مىنمايد و حديث شريف قدسى : « من اتانى يمشى اتيته هروله » را به ياد مىآورد كه آن كس كه به سوى خداى تعالى به آرامى رود او با هروله و شتاب به استقبالش مىآيد ، پس چگونه خواهد بود عنايت