شود ، خشنود گردد و اگر به وى عطايى نشود ، خشمناك شود . نابود و سرنگون باد ( او آن چنان بى مبالات است حتى ) وقتى كه خار به پايش مىرود ، هرگز بيرون نمىآورد . پاكبازى از آن عبدى است كه عنان توسنش را در راه خداى تعالى به كف دارد ، ژوليده و پريشان موى ، پاى برهنه غبار آلود ، اگر راه خداوند متعال در حراست است در حراست ، وگر دنبالهء لشگر است ، دنبالهء لشگر ( او آن چنان از غير خداى تعالى بريده است ) اگر به خواست و شفاعتش وقعى ننهند ، هيچ‌گونه تفاوتى در او پديد نمىآيد . قسمتى از اين روايت در بعضى از مباحث گذشت و در آن بحث روايتى از امام صادق عليه السّلام مربوط به پرستش رجال نقل كرديم كه تكرار آن در اينجا مناسب است و آن روايت اين است : ابو بصير مىگويد : از امام صادق عليه السّلام از تفسير آيهء « اتخذوا احبارهم و رهبانهم اربابا من دون اللّه » « 1 » پرسيدم ، امام عليه السّلام در پاسخم فرمودند : « هان به خدا سوگند ، علما و پارسايان اهل كتاب ، پيروانشان را به پرستش خودشان دعوت نكردند و بر فرض كه دعوت مىكردند ، آنها اجابت نمىكردند ، بلكه مقصود از ربوبيّت آنها ، اين است كه آنان امور حرامى را حلال و امور حلالى را حرام مىنمودند و پيروانشان كوركورانه از آنان اطاعت و پيروى مىكردند و پرستش آنها به اين اعتبار بوده است . » « 2 »

--> ( 1 ) توبه - 21 . ( 2 ) اصول كافى ، ج 2 ، ص 398 .