هر كس كه اميدوار به لقاى پروردگار خويش است ، بايد عمل صالح انجام دهد و در عبادت پروردگارش احدى را شريك نسازد . چنان كه مىبينيد ، دولت لقاء الرّب تبارك و تعالى را مرهون وارستگى از هر گونه شرك اعلان فرموده است و لفظ « احد » كه مسبوق به نفى شود ، شامل هر چيزى مىشود ، حتى جمادات ، و به عبارت ديگر : دولت مغبوط لقاى پروردگار مرهون دين خالص و آزاد از ايادى ربوبيّت همهء اكون است : « الا للّه الدين الخالص . » « 1 » پرستندگان اموال و رجال وقوع اصناف مختلف اشيا در معرض عبادت ، مورد اشاره در بعضى از روايات است كه از آن جمله مال و جاه است كه با ظرافتى خاصّ در اين روايت مروى از رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله بيان گرديده است : تعس عبد الدينار و الدرهم و القطيفة و الخميصة ان اعطى رضى و ان لم يعط سخط ، تعس و انتكس و اذا شيك فلا انتقش ، طوبى لعبد آخذ بعنان فرسه في سبيل اللّه اشعث رأسه ، مغبرة قدماه ، ان كان في الحراسة كان في الحراسة و ان كان في الساقه كان في الساقه ، ان استأذن لم يؤذن له ، و ان شفع لم يشفّع . « 2 » نابود باد بندهء دينار و درهم و حوله و جامه زيبا ، اگر به او عطايى

--> ( 1 ) زمر - 3 . ( 2 ) باب الحراسة في كتاب الجهاد من صحيح البخاري .