دعا مىكند خداى - عزّ و جلّ - به دو فرشته مىفرمايد : كه اجابتش كردم ، ولى حاجتش را حبس كنيد زيرا من دوست دارم صوتش را بشنوم ، و عبد « بدسيرت » كه دعا مىكند ، خداوند تبارك و تعالى مىفرمايد : در قضاى حاجت وى عجله كنيد « تا دهان گندزايش را ببندد » زيرا صوتش مبغوض من است . و مضمون اين خبر را عارف چه نيكو پرورانده است : چون خدا خواهد كه مان يارى كند * ميل ما را جانب زارى كند بنده مى نالد به حق از درد خويش * صد شكايت مىكند از رنج خويش حق همى گويد كه آخر رنج و درد * مر تورا لابه كنان و زار كرد خوش همى آيد مرا آواز او * آن خدايا گفتن و آن راز او و انك اندر لابه و در ماجرا * مىفريباند به هر نوعى مرا طوطيان و بلبلان را از پسند * از خوش آوازى قفس در مىكنند زاغ را و جغد را اندر قفس * كى كنند اين خود نيامد در قصص حوائج فطرى هر پديده‌اى در اين جهان مشهود طبعا طالب خير و كمال و متنفّر از نقص و كاستى است و نفوس آدمى اعمّ از سعدا ، اخيار و اشقيا و اشرار ، مشمول اين قانون آفرينشند ، يعنى مفطور به گرايش به كمال و به انزجار از نقصانند و محور حوائج در دعاهاى وارده از ائمه اهل البيت عليهم السّلام همين دو حاجت فطرى است ، و به تعبير روشنتر توقان و شوق به خيرات و گريز از هر نقص و موجبات آن ، در دعاهاى