و مآلا چنين نشأه‌اى ، دنيا و جهان طبيعى است كه على الدوام ، متبدّل و سيّال است و اوصاف و اعراضش - بدون استثنا - در همهء ابعاد ، دگرگون و متغيّر است و بنابراين ، هبوط آدمى به عالم مادّه و تدريج و استقرارش در زمين و بهره‌گيرى از متاع دنيوى براى مدّتى ، يك حقيقت ضرورى و لزومى است و همين است معنى آيهء كريمه « و قلنا اهبطوا بعضكم لبعض عدوّ و لكم في الأرض مستقرّ و متاع إلى حين . » « 1 » از عنايت خداى تعالى به استكمال آدمى و ايصالش به غايت قصوى اين بوده كه براى ايجاد علاقه بين آدمى و مستقرّش ، آن چنان زمين را با موجودات گوناگون از جماد و نبات و حيوان ، زينت و زيبايى بخشيد ، كه فتّان دلهاى بسى از صاحبدلان گرديد ، و وجد و شيفتگى به جمالش ، منشأ فسادها در بحر و برّ شد و از سوى ديگر ، همين بزّك و آرايش موهبت شدهء به زمين بوده كه با تسخير دلهاى بنى آدم ، زمين را عمران و آبادى بخشيده و متجر اولياء اللّه ساخت ، و بيشتر از فرزندان آدم براى تأمين اين مقصد و عنايت الهى همانند چارپايانى هستند كه شبانه‌روز در خدمت اولياء اللّه تعالى به باركشى مشغولند و خود نمىدانند و دائما به فكر اختراع و اكتشاف و تكميل صنايع و تسهيلات معيشت در ابعاد گوناگون زندگى هستند و اين بارهاى سنگين و طاقت فرسا را به دوش فكر و بدن مىكشند و دريغا كه خود در غفلت غوطه‌ورند و از عنايتى كه پروردگار نيل به آن را در

--> ( 1 ) بقره - 36 .