آينده اختصاص مىدهد و آيندهء مستفاد از « سوف » طولانىتر از آيندهء مستفاد از « س » است ، و بسا افعالى كه به آينده موكول مىشوند ، هرگز توفيق انجام آنها بدست نمىآيد و از قبيل أمانّى و آرزوهاى ناشدنى محسوب مىگردند و كثيرى از افراد به اين بليّه مبتلايند كه انجام امورى - و خصوصا امور مربوط به نيكبختى دنيا و آخرت - را به آينده موكول مىكنند و خود را فريب مىدهند به گونه‌اى كه اين خودفريبى براى آنان « طبع ثانى » مىشود و در چنين معيشت سختى دست و پا مىزنند و چه ضرب المثل عالى است ! « فلان يقتات السّوف » ، يعنى فلانى غذايش « سوف » گفتن و مماطله كردن است ، و دائما « آينده انجام مىدهم ! » را نشخوار مىكند . تسويف و طول امل روشن است كه تسويف و به آينده موكول كردن انجام امور ، لازمهء پندار بقا و گرايش شديد در توابع بقا از اموال و اهل و اولاد و ديگر متعلّقات است كه اين ملزوم را « طول امل » و آرزوى دراز مىنامند و چنان كه گفتيم از حبّ دنيا تغذيه مىشود . « حبّ الدنيا رأس كل خطيئه » كه در كافى شريف از امام زين العابدين عليه السّلام روايت مىكند كه آن حضرت اين تعبير ( حب الدنيا رأس كل خطيئه ) را به همهء انبيا و علما نسبت مىدهند و در يك خبر نسبتا طولانى حسد قابيل را كه منشأ قتل برادرش هابيل شد ، بيان فرموده ، سپس مىفرمايد : فتشعّب من ذلك حبّ النساء و حبّ الدنيا و حبّ الرياسة