آرزومند به غيرم را به نوميدى قطع مىكنم و در ميان مردم ، لباس خوارى به اندامش مىپوشانم ، و از حريم قرب خويش او را مىرانم ، و به دورى از فضل و عنايتم مبتلايش مىسازم . آيا در گرفتاريها به غير من آرزو مىبندد ، در صورتى كه همهء گرفتاريها در دست من است ؟ و به غير من اميدوار مىشود و به فكر خويش باب غير مرا مىكوبد ، در حالى كه همهء ابواب در دست من است ؟ ! و جملهء ابواب بسته ، فقط باب من است كه به روى دعا كنندگانم باز است . كيست آن كس كه در گرفتاريهايش به من آرزو بسته و من آرزويش را قطع كرده باشم ؟ و كيست آن كس كه در مشكلى عظيم به من اميد بسته و من نوميدش كرده باشم ؟ آرزوهاى بندگانم را در حفاظت خويش قرار دادم ، امّا به حفاظتم راضى نشدند ! و آسمان‌هايم را از فرشتگانى نستوه از تسبيح من ، پر كرده‌ام و فرمان دادم كه بابهاى اجابت بين من و بندگانم را نبندند ولى بندگانم وعدهء مرا باور نداشته و به قولم اعتماد نكردند ! آيا كسى كه گرفتار مصيبتى شده ، نمىداند كه احدى نمىتواند آن را رفع كند جز من يا با اذن من ؟ پس چرا از من روى گردان است ؟ اين منم كه به جودم به وى اعطا كردم نعمتى را كه سؤال نكرده بود ، سپس از او ستاندم ، پس از من مسألت نكرد كه به دو بازگردانم و از غير من مسألت نمود ! آيا مىپندارد من كه قبل از سؤال ، ابتدا به بخشش كردم سپس سؤال شدم ، سؤال كننده‌ام را نوميد مىكنم ؟ ! آيا من بخيلم كه بنده‌ام مرا به بخل نسبت دهد ؟ !