قوله : الهى كانّى بنفسى واقفة بين يديك و قد اظلّها حسن توكّلى عليك ، فقلت ما أنت اهله و تغمّدتنى بعفوك . الهى ان عفوت فمن اولى منك بذلك و ان كان قد دنا اجلى و لم يدننى منك عملى فقد جعلت الإقرار بالذّنب إليك وسيلتى . الهى مىبينم كه نزديك است نفس من در محضرت به بازداشت درآيد ، در حالى كه حسن توكلم بر تو سايه بر وى افكنده پس آنچه كه تو اهل آنى خواهى فرمود و مرا به عفو خود مستور مىگردانى ، الهى اگر عفو فرمايى كه سزاوارتر از تو به عفو كردن است ؟ و اگر چه مرگم نزديك و عملى كه مرا به آستانت نزديك سازد ندارم ، امّا اعتراف به گناهان را وسيلهء قرب به آستانت قرار مىدهم .