حاصل بحث اين فقرهء از مناجات اين شد كه اين فقره الهام بخش اميدوارى به رحمت بى پايان حضرت ارحم الرّاحمين است ، و گناهكار اگر چه از شايستگى رحمت حضرتش به مقتضاى آلودگى عميق ، به دور افتاده باشد و غضب و ضلال دامنگيرش شده است ولى رحمت پروردگار كه « وسعت كلّ شيء » حتى بر غضب و ضلال محيط است ، از شمول چنين آلوده‌اى قاصر نيست و مىتواند از غضب و سخط خداوند متعال ، به ذات او كه « كتب على نفسه الرحمة » و همهء اعيان از او غرق رحمتند ، پناه برد كه « مبدّل السّيئات باضعافها إلى الحسنات » است .