علماى معاصر تهران و امام مسجد پامنار بود ، كه در سال 1313 ه . ق به دنيا آمد و ادبيات و سطوح را نزد آقا ميرزا كوچك و شيخ آقا بزرگ اخوان ساوجى فراگرفت . وى در سال 1341 ه . ق ، به حوزهء علميه قم مهاجرت كرد و در مدت 7 سال اقامتش در آنجا ، حكمت و فلسفه را نزد آيت اللّه سيد ابو الحسن رفيعى قزوينى ، و فقه و اصول را از محضر آيت اللّه العظمى حاج شيخ عبد الكريم حائرى يزدى و آيت اللّه شيخ محمّد رضا مسجد شاهى اصفهانى بياموخت و به درجه اجتهاد نايل آمد و از آنان اجازهء اجتهاد و روايت دريافت كرد . او اديبى چيره‌دست و فقيهى توانا بود . تفسير فارسىاش بسيار معروف است . تأليفات وى عبارتند از « 1 » : 1 . تفسير روان جاويد ( 5 ج و چاپى ) . 2 . غرر العوائد ؛ حاشيه بر درر الفوائد مرحوم آيت اللّه حائرى ( چاپى ) . 3 . حاشيه بر منظومه . 4 . حاشيه بر سيوطى . 5 . تقريرات درس نكاح آيت اللّه حائرى . 6 . ديوان شعر . 7 . رساله در عدم جواز رجوع به حكام جور . وى ، ابو الزوجه رهبر كبير انقلاب اسلامى ، حضرت آيت اللّه العظمى امام خمينى ( ره ) بود و آيت اللّه حاج سيد مصطفى خمينى و حجت الاسلام حاج سيد احمد خمينى - قدس اسرارهم - نوادگان دخترىاش به شمار بودند . اينك حجت الاسلام و المسلمين حاج شيخ حسن ثقفى ، از مؤلفان و ائمهء جماعات تهران ، كه به جاى پدرش ، نماز مىگزارد يادگار وى است . او در تابستان 1364 ه ش / 1406 ه . ق در 93 سالگى بدرود حيات گفت و در جنب پدر و جد بزرگوارش به خاك سپرده شد .

--> ( 1 ) . شريف رازى ، گنجينهء دانشمندان ، ج 3 ، 412 ، 413 .