وفات آن دانشمند بىنظير ، در اوج علم ، فضل ، فقه و ادب بود كه ناگهان تندباد اجل ، بهار وجودش را به دست خزان سپرد و آن درخت تناور دانش ، در اول صفر سال 1316 ه . ق به بيمارى حصبه و حرارت كبد دچار شد و در هشتم همان ماه در 43 سالگى داعى حق را لبيك اجابت گفت . عبرت نائينى مىنويسد : . . . جمعى از اهل خبرت و درايت را عقيده اين است كه بعضى از آن مغرضين عنود - حاسدان او - آن يگانهء عالم وجود را مسموم و اين راز را مكتوم داشتند ، درهرحال روح او از قفس تن و صحبت ناجنس كه عذاب اليم است به روضه رضوان و سراى جاويدان كه نعم النعيم است انتقال و استقرار يافت . و آنان به خسران دنيا و آخرت دچار و گرفتار آمدند . و جسد مطهرش در مقبرهء والد ماجدش واقع در صحن امامزاده حمزه در حضرت عبد العظيم مدفون گرديد رحمة اللّه عليه . « 1 » مورخ بزرگ عباسقليخان سپهر ( ره ) در ناسخ التواريخ امام سجاد عليه السّلام پس از ذكر درگذشت آن فقيه بزرگوار مىنويسد : . . . مرغ روحش از اين دار فانى به سوى باغهاى آخرت باقى پرواز كرد ، و دلهاى عالى و دانى بر اين مرگ ناگهانى آنى آتش گرفت و مردم در اندوه و گريه شديد واقع شدند ، چه روزهاى بسيارى كه ما در خدمتش ، از درياى كمالاتش بهره برديم و از محاورات و مكالمات و گفتار نيكويش استفاده كرديم . « 2 » شاعر نامدار ميرزا حسينعلى خان نورى ، متخلص به « وفا » و دايى آن بزرگوار ،

--> ( 1 ) . عبرت نائينى ، تذكره مدينة الادب ؛ محدث ارموى ، مقدمه ديوان الطهرانى ، لا . ( 2 ) . محدث ارموى ، مقدمه ديوان الطهرانى ، كب .