علامه شيخ آقا بزرگ تهرانى مىنويسد : « وى حق نعمت را كاملا ادا كرد . چشمه‌هاى احسان از دستانش مىجوشيد عطايا و هداياى بسيارى از سوى او ، بر مردان علم و رجال دين كه به سبب ناملايمات روزگار جامهء نياز پوشيده بودند بويژه درماندگان ، يتيمان ، نيازمندان و بيماران نثار مىشد . او پدرى دلسوز براى ايشان بود . آنان در زمان زندگانىاش ، به آسايش ، نعمت ، سرور و شادمانى زندگى مىگذرانيدند . از گوشه و كنار شهرها به قصد بهره‌مندى از عطاياى حاجى به سويش مىشتافتند ، و هيچ‌گاه كسى نا اميد از درگاهش بازنگشت . هرآنچه را كه به او هديه مىدادند ، به ديگران مىداد و چيزى را پيش خود باقى نمىگذاشت . « 1 » مرحوم حرز الدين نيز مىنويسد : سيرهء نيكوى وى ، رد خيرات و صدقات به فقرا بود . « 2 » آرى ! وى به كردار امير مؤمنان على عليه السّلام تأسى جست و دلش با ياد يتيمان ، درماندگان و نيازمندان مىتپيد . او به حق مصداق كامل سخن امير مؤمنان على عليه السّلام بود ، كه فرمودند : « كافل اليتيم و المسكين عنداللّه من المكرمين » . « 3 » 3 . احترام به سادات آيت اللّه مرعشى ( ره ) دربارهء احترام آيت اللّه كنى به سادات مىفرمايد : « وى علاقه و احترام مفرطى به سادات داشته است . اگر سيدى وارد مىشد ولو جوان ، حاجى با اين مقام و رياستش ، با عظمتش و كهولت سنش مىايستاد تا سيد بنشيند » .

--> ( 1 ) . تهرانى ، نقباء البشر ، ج 3 ، ص 1505 . ( 2 ) . حرز الدين نجفى ، معارف الرجال ، ج 2 ، ص 112 . ( 3 ) . آمدى ، غرر الحكم و درر الكلم ، ج 2 ، ص 575 ، ح 32 .