و به تعليم و تربيت اهل فضل همت گماشت و تمام هزينه مدرسه و دانشوران آن را از كيسه فتوت خود مىپرداخت . يكى از دوستان سيد رضى كه سالها ابواب مكاتبات در نظم و نثر ميانشان برقرار بود ، ابو اسحاق صابى بود كه از ادباى نامور عصر خود به شمار مىرفت ، و كيش صابئيان داشت ، هنگامى كه ابو اسحاق در گذشت سيد رضى او را مرثيه گفت و چون حسودان بر وى خرده گرفتند گفت تأسف من بر علوم و فضائل ابو اسحاق است نه بر بدن او ! مناصب وى پيش از سيد رضى ، پدرش طاهر ذو المناقب امارت الحاج و نقابت طالبيان و سفارت و وساطت بين دولتهاى اسلامى و حكام عصر را داشت ، در سال 388 تمام مناصب وى از جمله نقابت كه بعد از مقام خلافت عاليترين منصب و مخصوص شريفترين و شايسته‌ترين اولاد امير المؤمنين ( عليه السّلام ) بود ، توسط خود او به فرزندش سيد رضى كه در آن موقع ، بيست و يك ساله بود تفويض شد . فرمان نقابت او در سال 403 قمرى توسط فخر الملك وزير بهاء الدوله ديلمى طى جشن باشكوه و تشريفات خاصى به وى تسليم گرديد ، و وزير در حضور رجال مملكت و علماء و قضات ملت او را به عنوان « نقيب طالبيين » ( رئيس آنها ) تمام ممالك اسلامى كه در قلمرو حكومت بغداد بود معرفى كرد . گذشته از منصب نقابت ، امارت حج كه عبارت بود از : نظارت بر تمام حجاج بيت اللّه ، گماشتن نمايندگان در راه‌ها و حفظ و حمايت كاروانهاى حجاج ، كه در آن عصر مقامى بس و الا بوده ، نيز به وى داده