مانند بستن و زدن پيش از حبس يا در حبس و سخت‌گيرى در خوردن و آشاميدن و ملاقات‌ها و ديگر امكانات . در صورتى كه حاكم عادل با شناختى كه در مورد او و روحياتش دارد بداند اين سخت‌گيرىها در تنبّه و اصلاح و تهذيب او مؤثر است . « 1 » 3 . سرخسى : از اين رو ، گفته‌اند : بايد در جاى سخت زندانى شود . . . و هيچ كس با او ملاقات نكند و انس نگيرد تا به ستوه آيد . . . همو مىگويد : از ملاقات برادران و خانوادهء زندانى با او جلوگيرى نمىشود ؛ زيرا او احتياج دارد با آنان در حل مشكلات و بدهكارىهايش مشورت كند ، ولى ملاقات بايد كوتاه باشد تا دلگرم نشود . « 2 » 4 . كاشانى : از ملاقات نزديكان وى جلوگيرى نمىشود ؛ زيرا ملاقات ، اخلالى در هدف حبس ايجاد نمىكند ، بلكه گاهى وسيلهء رسيدن به آن هدف مىگردد . . . « 3 » 5 . ابن عابدين : به احدى اجازه نمىدهند با او ملاقات كند و به او دلگرمى دهد مگر نزديكان و همسايگان ، آن هم با ملاقات كوتاه‌مدت و در شرح گويد : يعنى به گونه‌اى نباشد كه با آنان انس بگيرد ، بلكه به مقدارى كه مشاوره حاصل شود . « 4 » نظر نگارنده : اگر ملاقات با سخت‌گيرى به برخى از زندانيان ، مثل كسى كه از دادن بدهى خوددارى مىكند و مثل زن مرتد و . . . منافات داشته باشد ، پس هيچ كس حقّ ملاقات ندارد و نه تنها واجب نيست ، بلكه جايز هم نيست .

--> ( 1 ) . ج 2 ، ص 446 . ( 2 ) . مبسوط ، ج 20 ، ص 90 . ( 3 ) . بدائع الصنائع ، ج 7 ، ص 174 . ( 4 ) . ردّ المحتار ، ج 4 ، ص 314 .