فصل چهاردهم حبس در مورد حقوق مالى 1 . حبس خوددارىكننده از اداى دين از شيعه و سنى رواياتى نقل شده است كه دلالت بر حبس كسى دارد كه از اداى دين خوددارى مىكند و در بعضى از اين روايات آمده است : سپس حكم مىشود كه مال وى بين طلب‌كاران تقسيم شود . امّا فقيهان ما - قدما و متأخران و معاصران - در مورد او فتوا به حبس داده‌اند . اهل سنّت نيز همين‌گونه فتوا داده‌اند . امّا بحث در مدت حبس است : بعضى فتوا به يك ماه داده‌اند ، بعضى ديگر دو ماه يا سه ماه يا چهار ماه . بعضى ديگر گفته‌اند : به يك ماه حبس محكوم مىشود و اموالش را در خلال آن مىفروشد و گرنه حاكم از طرف او اموالش را خواهد فروخت . از شيخ طوسى نقل شده كه در مبسوط فتوا داده است به اينكه حبس و تعزير او آن قدر تكرار مىشود تا اينكه دين خود را ادا كند و از عهدهء آن برآيد . در اينجا شايسته است به بررسى چند مسأله بپردازيم : 1 . آيا حكم به حبس در مورد كسى كه از اداى دين خوددارى مىكند متعين است ، يا قاضى بين حبس وى و فروش اموالش مختار است ؟ 2 . آيا پدر براى بدهى به فرزندش حبس مىشود ؟ بعضى از فقيهان فتوا به عدم حبس وى مطلقا داده‌اند و بعضى ديگر قائل به حبس وى شده‌اند ، همان‌گونه كه در قواعد الاحكام آمده است . 3 . آيا مديون مريض يا اجير ديگرى ، حبس مىشود ؟ بيشتر فقها قائل به عدم جواز