عن أبيه ] أنّ عليّا عليه السّلام كان يخرج الفسّاق إلى الجمعة ، و كان يأمر بالتضييق عليهم ؛ « 1 » امام باقر - عليه السلام - فرمود : على - عليه السلام - فاسقان را به نماز جمعه مىآورد و دستور مىداد : آنان را در تنگنا قرار دهند . 2 . زيد بن علي ، عن أبيه ، عن جده ، عن علي - رضى اللّه عنهم - أنه كان يحبس في النفقة ، و في الدين ، و في القصاص ، و في الحدود ، و في جميع الحقوق ، و كان يقيّد الدعّار بقيود لها أقفال ، و يوكّل بهم من يحلّها لهم في أوقات الصلاة من أحد الجانبين ؛ « 2 » امام على در مورد ندادن نفقه ، دين ، قصاص ، حدود و در مورد تمام حقوق ، زندانى مىكرد و شخص مفسد را در غل و زنجيرهايى كه قفل‌هايى داشت قرار مىداد و كسى را بر آنان مىگماشت كه به هنگام نماز از يك طرف ، غل و زنجيرها را باز كند . 3 . قال أبو يوسف : حدّثني إسماعيل بن إبراهيم بن المهاجر ، عن عبد الملك بن عمير ، قال : كان علي بن أبي طالب إذا كان في القبيلة أو القوم الرجل الداعر حبسه ، فإن كان له مال أنفق عليه من ماله و إن لم يكن له مال ، أنفق عليه من بيت مال المسلمين و قال : يحبس عنهم شرّه و ينفق عليه من بيت مالهم ؛ « 3 » امام على اگر در ميان قبيله يا جماعتى شخص مفسدى بود ، او را حبس مىكرد . اگر مال داشت آن را خرج او مىكرد و اگر نداشت خرجش را از بيت المال مىپرداخت . به جهت در امان ماندن از شرّش او را حبس مىكرد و از مال همان مردم خرج او را مىداد . طريحى گفته است : « دعر - به حركت دال و عين - يعنى فساد و شر » و « رجل داعر ، يعنى مرد ناپاك تبهكار » . « 4 » شيرازى گفته است : « دعر مانند سبب ، يعنى فساد ، فسق و خباثت . . . » و « به ذال ( ذعر ) تصحيف است » . « 5 » ابن منظور گفته است : « دعر الرجل و دعر دعارة ؛ گناه كرد و رجل دعر و دعرة ؛ مرد خيانتكار كه به يارانش عيب وارد مىكند . . . » ابن شميل گفت : « دعر الرجل دعرا ؛ يعنى فرد دزدى و زنا كرد و مردم را آزار داد » . به چنين كسى « داعر » مىگويند . « دعّار : مفسد و دعر ، يعنى فساد » . در حديث عمر آمده است : « اللهم ارزقني الغلظة و الشدّة على أعدائك

--> ( 1 ) . جعفريات ، ص 44 ، مستدرك الوسائل ( به نقل از : جعفريات ) ، ج 6 ، ص 27 ، ح 2 . ( 2 ) . مسند زيد ، ص 265 . ( 3 ) . خراج ، ص 150 . ( 4 ) . مجمع البحرين ، ج 3 ، ص 302 . ( 5 ) . معيار اللغه ، ج 1 ، ص 412 .