اصل سوم صرف نمودن مال مولا است كه به او داده در راه محبت مولا و آن را به زبان شرع زكات گويند ، آن هم يا بامر مولا است يا به ميل خود . اگر بامر مولا است كه فلان قدر بايد تو از مال خود به بندگان تهىدست من بدهى زكات باشد و اگر بميل خود به احباب و عباد مولا دهد عطا است يا ايثار و آن باندازهء محبت است تا بمرتبهء كه هر چه دارد بدهد . اصل چهارم - شناختن مراتب عبوديت است و دريافتن نكات و دقايق ارادت كه بمراعات آن حدود باعلى درجهء قرب رسد و آن را حج گويند . اصل پنجم - دوستى اهل بيت و خواص و اتباع مولا است على قدر مراتبهم و آن را بلسان شرع ولايت گويند . عبوديت در هيچ زمان و هيچ شريعتى و زاكونى از اين پنج اصل خارج نيست و شاهد اين مقال حديث ؛ ( بنى الاسلام على خمس : الصلاة ، و الصيام ، و الزكوة ، و الحج ، و الولايه ) است . و مدار هر شرعى بر همين پنج اصل بوده و اين اصول بتفاوت شرايع تفاوت نكرده و نكند ، و تفصيل هر يك از اين مراتب خمس را با كمال وضوح و نهايت اختصار مستمع باش تا بر معنى و صورت و باطن و ظاهر آن وقوف يا بى : اما اصل اول كه نماز است آن را چهار ركن است : ( قيام ، قعود ، ركوع ، سجود ) از خارج مثل زنيم كه خاص و عام را بهرهء باشد : بندهء كه حاضر بحضور مالك مقتدر شود يكى از رسوم حضورش قيام است .