مر ترا باد تو آخر بعدم خواهد برد * هم فرو خاكت چون مار بدم خواهد برد 14 بعضى بنوع فقرا و عرفا معترفند نه به شخص چنان كه اگر اسم هزار مرشد برده شود احتمال كمال در يكنفر نميدهند و آن را از وفور فهم خود ميدانند ، عرفانشان منحصر به خواندن كتاب مثنوى و حافظ و امثال ذلك است . بعضى ديگر مرشد تراشند و اين معنى را على التقليد موجب پيشرفت امور دنيوى خودشان ميدانند و اين باعث شده كه مرشدين طريقت بسيار شدند و همه هم با يكديگر بكمال نقاضت و عداوتند ! 15 بدانكه انقياد و عبوديت حقيقى را كه از جهات خوديت و اغراض خوف و طمع جدا باشد پنج اصل است . اصل اول - حاضر شدن عبد است به خدمت مولى در همهء اوقات ليل و نهار گاهى بامر مولى كه او را احضار كرده باشد و گاهى بمحض محبت خود كه حاضر شود و اين اصل را بلسان شريعت نماز گويند . اصل ثانى - كف نفس است از آنچه عبد را از حضور مولى كسل كند و ديرتر حاضر شود چنان كه تسامح در اكل و شرب و كارهاى لازمهء خود كند و زودتر مهياى حضور و خدمت شود و آن را بلسان شرع روزه گويند و آن هم گاهى بامر مولى كه فرمايد تو بايد فردا كارهاى لازمهء خود را ترك كنى و حاضر شوى يا امشب آسايش را بر خود حرام كنى و مشغول فلان خدمت گردى . و گاهى هم بى امر مولا يعنى از عشق و ارادت خود راحت را بر خود تنگ ميگيرد و حاضر خدمت مىشود .