ذُو حَظٍّ عَظِيمٍ » « 1 » . و ديگر كه بايد در راه حق از ملامت نترسند و به قول ديگران بر نگردند بلكه « أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَماءُ بَيْنَهُمْ » « 2 » باشند . ديگر بايد كه مراعات انفاس و اوقات كنند تا ضايع نشود كه گفته‌اند « وقتك اعز الاشياء فاشغله باعز الاشياء » . ديگر بايد كسى كه ايشان را خواهد قبول كنند ، و كسى كه ايشان را نخواهد و از ايشان تخلف ورزد نخواهند ، و مريد را به زلّات رد نكنند و اجنبى را به حسنات قبول ننمايند و بايد كه قدر هر كس را بدانند و با هر كس به قدر مقدار او سلوك نمايند و مبادرت به قضاء حاجت اخوان نمايند به قدر الطاقة ، و بار يكديگر بكشند و بر يكديگر بار ننهند و هر چه به خود پسندند به برادر مؤمن پسندند و هر چه براى خود خواهند براى او نيز خواهند ، و يكديگر را به اعتذار مضطر نگردانند ، و با يكديگر مصابرت نمايند ، و استبدال جايز نشمرند ، و چون ذكر نام مؤمن در حضور او خلاف ادب ، شرع و عرفست ، بلكه بايد كه او را به كنيت يا كنايت مذكور سازند و كنيت در عصر ما متعارف نيست ، ما اخوانى را كه به جهت الفت تعيين يافته‌اند ، به لقبى چند شايسته نيكو كه دلالت بر معانى بلند و اخلاق ارجمند داشته باشد تفألا ملقب مىسازيم تا به آنها تخاطب و تكاتب بلكه مطلق ذكر واقع شود حضورا و غيبة ، تسهيلا و تعظيما ، و تيمّنا و امتيازا عمن ليسوا باخوان . پس هر كه در نفس خويش مىيابد كه به شرائط و آداب مذكوره يا اكثر آن وفا كند ، قدمى در پيش نهد و داخل سلسله الفت شده لقبى مناسب [ و ] نيكو

--> ( 1 ) - فصلت / 35 . ( 2 ) - فتح / 29 .